De Roze Ridder.

Marie-Rose Morel is niet meer. Je kan er niet naast kijken, de kranten staan er vol van. Vreemd dat dit feit zoveel aandacht krijgt, want Marie-Rose Morel was tot vorig jaar lid van 'de foute' partij Vlaams Belang. Een partij met mandatarissen die liever doodgezwegen worden in de pers of enkel de kranten halen wanneer ze door de media belachelijk kunnen gemaakt worden. Maar niet zo met Marie-Rose Morel. Het is alsof Marie-Rose wel serieus werd genomen; zijnde met een ondertoon. Ik bedoel: iedereen is het er overeens dat Marie-Rose een gedreven en verstandig persoon was; hoe kon ze zich dan vergissen van partij? Waren er geen partijen in dit land die meer op haar lijf geschreven stonden? Niemand die het zal kunnen zeggen. En al zeker niet Marie-Rose. Voortaan zwijgt ze. Het valt te betreuren.

Het is jammer dat kanker vandaag de dag nog zo'n verschrikkelijke ziekte is die wild om zich heen kan grijpen. In een moderne samenleving wordt dat niet aanvaard. Er is een ziektebeeld? Er bestaat en pilletje voor of een siroop; al dan niet op voorschrift. Maar niet zo voor kanker. Kanker is eigenzinnig, laat zich niet dicteren en slaat ongenadig hard en onverwacht toe. Het is niet eerlijk en zelfs onbegrijpelijk. Want samen met het lichaam waarin de kanker woekert sterven de kankercellen bij een overlijden. En welk levend organisme heeft zijn eigen dood voor ogen? Natuurlijk zijn er overlevingskansen. Maar geen enkele ziekte doodt zo massaal als alle kankers samen. Ook Marie-Roses kanker zwijgt na vandaag. En dat valt niet te betreuren.

Het gaat misschien wat ver om Marie-Rose en haar ziekte met elkaar te vergelijken maar ergens -en dat bedoel ik op de meest positieve manier- zitten er veel gelijkenissen tussen die twee. Beiden kwamen uit het niets en namen stormenderhand de scene over; beiden lieten zich door niets of niemand uit het lood slaan; alle twee kropen ze na flink te zijn bevochten weer uit het dal en beiden streden om de meeste aandacht. Maar daar houdt de vergelijking op. Marie-Rose moet geprezen voor haar vecht- en levenslust die ze aan de dag legde en de waardigheid die haar eigen was. Marie-Rose Morel gaf de vele kankerpatiënten in dit land een -knap- gezicht en door haar houding een 'hart-onder-de-riem' en heeft de verdienste om de ziekte van een 'ver-van-mijn-bed-show' naar een issue van alledag te tillen. 'De boekskens' stonden er maandenlang vol van. We weten ondertussen dat kanker geen banale ziekte meer is die 'anderen' overkomt. Het is ook geen ziekte die het gevolg kan zijn van een zeker risicogedrag en het is een ziekte van alle leeftijden. Het is als het ware een ziekte die democratischer is dan onze democratie want ze maakt werkelijk geen onderscheid. Vindt u het beangstigend dat ik het zo stel? Ik nodig u uit hierover na te denken. Zou Marie-Rose Morel na haar dood dan alsnog een slag binnenhalen?

Goed, ik geef het toe, de vergelijking loopt een beetje mank, maar toch: je zou denken dat vliegen naar ‘the land of the free’ vlot zou moeten verlopen, maar alles heeft toch wel erg veel weg van communistische toestanden. Voor alles moet je in de rij gaan staan: voor de bagage-incheck, de douane, een snack in de luchthaven, de veiligheidscheck en bij het ‘boarden’ aan de gate. Het vliegtuig zelf moet dan weer twee en een half uur rijtje schuiven ‘on the runway’ om dan vast te stellen dat er een motor hapert, die te laten nazien en opnieuw een uur lang zijn beurt af te wachten ‘on the runway’. In het vliegtuig zelf schuif je aan voor de toiletten, het verkrijgen van een maaltijd en het van boord geraken. En bij het uitchecken herhaalt al het voorgaande zich nog eens maar in een omgekeerde volgorde. Eenmaal uitgecheckt kan je dan je beurt afwachten voor het ophalen van je huurwagen. Nu ben ik van nature een geduldig persoon, ahum, maar dit was hemeltergend. Voor een vlucht van op en al elf en een half uur zijn we negenentwintig uren onder de baan geweest. Maar het loont de moeite! Het weer is hier zalig, het ritme relax en de omgeving euh, donker. Dat heb je als je midden in de nacht landt. Nu bon, voor vandaag staat er een leuke trip naar de Sonorawoestijn gepland en ik ben benieuwd hoe die ons zal verlopen: aanschuiven aan de stoplichten? Aan de drive-trough? In een traffic jam?

Het is weer voorbij. De verplichte valentijnscadeautjes zijn uitgewisseld, de portefeuille weegt weer wat minder. Iedereen nu content? Laten we zeggen dat naar goede gewoonte Ebay weer een piek van aangeboden prullaria zal kennen. Eigenlijk begrijp ik dat niet zo goed. Ik bedoel: kennen mensen hun partner zo slecht dat je hem/haar iets geeft dat hij/zij dan nodig kwijt wil op Ebay? Neen, volwassen mannen willen echt geen pluchen knuffelbeertjes van hun lief krijgen en laten we eerlijk zijn: welk beeld geef je aan je vrouw als je haar een flacon parfum geeft of een beauty-arrangement? «Je stinkt? Je kan een opsmuk gebruiken?» Dat lijkt me echt niet zo romantisch... De valentijnsperiode moet je dus weldoordacht benaderen en je er niet vanaf maken met het boeket bloemen dat daar toch verloren stond te staan in de bedrijfskantine! Persoonlijk ben ik weken in de weer geweest met het te pakken krijgen van het perfecte cadeau voor hem... Uiteraard! Misschien moeten we ons wat toleranter opstellen: het is de geste die telt, toch? Mja, ik weet het niet zo goed. Moet je echt alles met de mantel der liefde bedekken? Ik heb weet van een kennis die voor Valentijnsdag van zijn aanstaande echtgenoot een tube Smarties heeft gekregen. En dat terwijl diezelfde verloofde zo terloops eens een opmerking durft te maken over mijn kennis’ buikje die lichtjes uitdijt en zijn ogen uitgebreid de kost geeft wanneer er een knappe slanke man passeert. Hoe moet mijn kennis zo’n cadeau dan interpreteren? «Vreet je vol, ik geef er toch niet langer om?» Of mag ie überhaupt al blij zijn dat zijn echtgenoot-to-be Valentijnsdag niet vergeten is? Zucht. Weet je wat nog het ergst van allemaal is? Zo’n tube Smarties verkoopt helemaal niet op Ebay! Kreun. Ik eet ze leeg uit pure miserie... Euh?

"Trouwen is voor watjes," zegt een naar ik schat negenjarig meisje tegen me terwijl ik rustig mijn bus door het drukke verkeer laveer. Ik hou halt voor het rood licht en kijk met een vragende blik over mijn betaaltafel heen op haar neer. Ze lijkt helemaal niet uit het lood geslagen. "Je ring, je draagt een ring," hoont ze. "Dat betekent dat je getrouwd bent!" Ze zegt het met een blik in haar ogen die me bijna schuldig doet voelen. Ik bespaar haar het juridische gehakketak over het huwelijk, wettelijk samenwonen en samenlevingscontracten én bevestig nog ontken haar opmerking. "Wil jij dan niet trouwen in een hele mooie jurk en een groot feest geven voor al je vriendinnen en je familie?" probeer ik nog. Ze doet net of ze het niet gehoord heeft. Ze laat een hand rusten op haar heup om onbewust haar woorden kracht bij te zetten en steekt weer van wal: "Mijn mama zegt dat stoere mensen niet trouwen. Papa’s zijn te veeleisend als het op mama’s aankomt. Mama’s functioneren beter als ze niet trouwen!" gooit ze er nog bovenop. Ze heeft een punt natuurlijk; het valt moeilijk te ontkennen. Maar als ouder een kind van negen met zulk een ideeën opzadelen lijkt me niet gezond. Iets zegt me dat haar mama een zwaar leven achter de rug heeft. En tegelijk verheug ik me dat zulk jong meisje al over zo’n durf en taalvaardigheid beschikt. Zelfs pubers hoef ik maar een blik te werpen en ze lopen als geslagen honden door naar achteren in de bus. Niet zo met mijn negenjarige gesprekspartner. God ik wou dat ik zo’n dochter had. "Wil jij later graag kinderen?" vraag ik haar nonchalant. "Neen," zegt ze zelfverzekerd. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is. "Ik heb geen zin om die naar de voetbaltraining en de dansles te voeren." Mijn mond valt zo ver open dat ik moet opletten dat mijn kinnebak niet tussen de spaken van mijn stuur draait. Negen jaar, ik schat haar negen jaar! Ik moet mezelf er aan herinneren! Dit slaat nu toch werkelijk alles! "En jij, ben jij papa?" vraagt ze me achterdochtig. Ik slik even, denk even na en maak intussen een manoeuvre met mijn bus. "Ik had een zoontje" lieg ik tegen haar "maar ik hij is niet meer." Ze kijkt me aan met een blik die twijfel verraadt. "Ik heb hem gisteren bij het ontbijt als broodbeleg opgegeten." Grote ogen staren me aan. "Hij wou weer naar de voetbaltraining gevoerd," fluister ik op een confidentiële toon en ik geef er haar nog een knipoog bovenop. Ze kijkt me aan, knijpt haar ogen tot spleetjes en tovert dan een brede grijns op haar gezicht. "Rijd je morgen weer met deze bus?" vraagt ze me terwijl ze door de openstaande instapdeuren springt. Ik knik ontkennend. Ze kijkt me aan, haalt haar schoudertjes met haar veel te grote boekentas op en gaat er dan als de wind vandoor. Ik kan een glimlach niet onderdrukken. Soms is dit de mooiste job ter wereld. Soms.

Onze autoconstructeurs kunnen terugkijken op een succesvol autosalon in Brussel. Er zijn minder bezoekers geweest dan bij de vorige editie, maar er zijn meer offertes uitgeschreven. Redenen tot feesten dus voor de auto-industrie? Tegelijk werd Haïti door een zoveelste naschok met een verwoestende kracht op de schaal van Richter getroffen. Er zijn nu officieel maar dan honderdvijftigduizend doden en je kan in ons land geen winkel binnenstappen of er staat een collectebus opdat je toch maar niet zou vergeten jouw financiële bijdrage te leveren aan de hulporganisaties die in het rampgebied werkzaam zijn. Het zijn vaststellingen na een snelle blik op de krantenpagina’s. Wat er fout is met dit beeld? Ik begrijp perfect dat het één geen uitstaans heeft met het ander. Maar ik heb moeite met de argeloosheid waarmee de mensen in de straat verdergaan met het leven van alledag. Het zal wel aan mij liggen; het lijkt me een onmogelijk spagaat. Eenzelfde beeld treft me op de radio. Op de Heysel breekt bij het afsluiten van het Brussels autosalon een toeterconcert uit naar aloude traditie om een succesvol salon en een hectische week voor de autoverkopers memorabel af te sluiten. Niet zo in de hal waar Opel zijn stand heeft. De constructeurs in die hal willen solidair zijn met de Opelarbeiders van Antwerpen welke een triest lot te beurt is gevallen en vieren hun succesverkoop meer ingetogen. Een mooi gebaar. En toch lijkt dit enkel door te dringen tot de aanwezigen in de ‘Opel’-hal. Constructeurs aanwezig in de andere hallen van het Heyselpaleis lijken minder schroom aan de dag te leggen om hun successalon te vieren. Het lijkt een vreemde vaststelling. En toch. Het staaft me in mijn gedachten dat een ramp of rampspoed maar erg is voor diegenen die er rechtstreeks door getroffen worden en hun kennissen. Het leed van de één is vaak het succes van de ander. De schaal waarop deze gebeurtenissen plaatsvinden is te groot en de feiten liggen te ver uiteen. Het raakt niet, er is geen verbondenheid. Als je hierover nadenkt, is de wereld allesbehalve één groot dorp, alle andere beweringen ten spijt. De ‘groep’ is te groot, de mensen verliezen dan een referentiekader. En dat kan je hen moeilijk kwalijk nemen. Geef toe, je hebt ook gedacht: ‘Oei, erg wat er met die mensen in Haïti is gebeurd.’ En misschien heb je er zelfs wat emotie bij gevoeld. Maar is je wereld ingestort? Vijf minuten later was je vast alweer aan de strijk, of aan het shoppen of aan het werk. ‘t Was immers niet in jouw tuin dat de aarde trilde. Nu, niemand neemt het je kwalijk. Dat is normaal. Geef wat geld voor het goede doel; stop twee euro in de collectebus en je zielenpijn is afgekocht. Het mag me een troost wezen dat al die twee-eurostukjes samen één groot bedrag zullen opleveren dat wel iets zal uitmaken. Kreun! Misschien moet ik wat minder hard voor mezelf zijn. En voor de mensen om me heen?

Ik ben gelukkig. En toch. Hoe komt het dat telkens je iets goed ervaart je er meteen een bedenking, een kanttekening of een ‘maar’ moet bijplaatsen? Voelen wij als mens een bepaalde gene wanneer we ons goed in ons vel voelen? Alsof we een drang ervaren om ons te verontschuldigen omdat het goed met ons gaat? Of is er meer aan de hand? Is het iets persoonsgebonden? Gunt de maatschappij ons wel geluk? Weten we eigenlijk hoe ‘gelukkig’ aanvoelt? Ik denk een idee te hebben. Alhoewel? Als je hierover nadenkt en ik bijvoorbeeld geluk anders ervaar dan jij, dan kan er dus geen eensluidend recept voor een gelukkig leven bestaan. Dat bemoeilijkt de zaken natuurlijk. Ik dacht nu net het recept gevonden te hebben waarmee ik een gooi naar de Nobelprijs kon doen. Niet dus. Zucht. Kijk, op het moment dat je een vaststelling als deze doet, ervaar je dus geen geluk. Wanneer dan wel? Gosh! Op tal van momenten! En daarmee is het dan ook al gezegd: momenten. Geluk ervaar je in kortstondige momenten. Tenzij je aan Prozac zit natuurlijk. Voor sommige mensen is het dan ook zaak om die momenten aan elkaar proberen te schakelen. Een leven lang gelukkig dus. As if! Straks kom je me nog vertellen dat er ook zoiets bestaat als een levenslang orgasme! Daar bestaan zelfs nog geen pillen voor. Wat zou de wereld er mooi uitzien indien het wel zo was. Misschien moet ik me meer op die pillen gaan concentreren wil ik alsnog die Nobelprijs in de wacht slepen? Een levenslang orgasme zou immers iedereen gelukkig maken. Heb ik dan m’n doel niet bereikt? Soms kan het leven zo eenvoudig zijn! En kijk, ik voel me weer gelukkig...

Ik word overvallen door een gevoel; aangenaam warm en zaligmakend, maar tegelijk emotioneel verstikkend. Er vormt zich een krop in mijn keel van het oprecht geluk dat ik nu mag ervaren. Of is het de emotie? Hoe dan ook, het is een gevoel dat me maar zelden met zo’n ongelofelijke nuchterheid treft. Broederliefde. Heb je ooit al zo intens van vriendschap weten te genieten dat je er vleugels van krijgt? Of tranen in de ogen? Een liefde die je koestert voor je vrienden die net op het randje van verliefdheid balanceert? Banaal, ik weet het, maar beter valt het moeilijk te omschrijven. De geborgenheid van de vriendschap, de vrijblijvendheid, de oprechte interesse in mijn persoon. Niemand verplicht die mensen ertoe. En toch staan ze er telkens weer. Elke keer. Een glimlach, het vriendelijk woord, een handstreling, de schouderklop, de peptalk wanneer je het wat moeilijker hebt, de onverwachte telefoon, de lekkere etentjes waarop je vergast wordt ... Telkens mag je opnieuw die vriendschap ervaren. Onvoorwaardelijk. En dat is nu net wat die vriendschap zo bijzonder maakt. Vrienden kies je. Bewust. Familie krijg je mee. Dat maakt een groot verschil! Ik mag mezelf gelukkig prijzen met een heerlijke familie; we staan er voor elkaar. Maar het is alsof je dit als vanzelfsprekend ervaart. Onterecht overigens! Terwijl ik me er bij mijn vrienden van bewust ben dat zij –net als mijn partner- vrijwillig kiezen om samen met mij door het leven te stappen. En dat verklaart het bijzonder warme gevoel dat ik koester. Ik hoop dat ik hen minstens hetzelfde bevoorrechte gevoel weet te schenken. Onbaatzuchtig. Ik hou van hen. Van de chemie tussen hen en tussen ons. Van de plagerijen –vrienden plagen is liefde vragen, toch- en van het samenzweerderige ondernemen. Het gevoel hen te missen wanneer ze uit het gezichtsveld verdwenen zijn en de oppepper -met hen in gedachten- wanneer ik het wat moeilijker heb. Ik hou van elk van deze gevoelens die ze in mij losmaken. Ik koester deze momenten; ik ervaar ze als het hoogste goed. Dank jullie lieverds. Een knuffel voor jullie en een tedere kus...

Ach, wat maak ik mezelf toch wijs: Kroatië is helemaal geen achtergesteld land. Neen? Een land waar de gemiddelde leeftijd van een auto vermoedelijk vijftien jaar is... Yugo, Zastava, VW Kever, Renault R4 en Fiat 500 oude generatie dienen hier nog steeds. Aangevuld met vele ingevoerde tweedehandswagens die bij ons niet meer door de keuring geraakten. Kroatië wil bij de Europese Unie aansluiten. Whoehahahahaha... Er zal nog veel water door de Neretva mogen stromen eer die aansluiting een feit zal zijn. De verschillen tussen pakweg de Benelux en Kroatië zijn immers immens groot. Zo scheelt er daar blijkbaar nog iets met de verkeerswetgeving: er lijken wel regels te bestaan die tegen onze verkeersregels aanleunen, maar niemand lijkt die te kennen. Niet echt een probleem voor de gemiddelde Kroaat, wel voor de rest van de Europese Unie. Verkeersborden zijn mooi om naar te kijken, maar hebben die ook een betekenis? Rood licht betekent dat je nog 5 seconden mag doorrijden en inhalen op de snelweg doe je via de pechstrook; dat gaat veel vlotter toch? Snelheidslimieten? Nee joch, die borden geven de minimumsnelheid aan, niet? Koplamp defect? Je hebt toch geen verlichting nodig aan je auto als je die wagen al van drie kilometer afstand hoort aankomen? Bumper los door een spijtige, doch dagelijkse aanrijding? Als je touw bijhebt bind je die maar vast, net zoals de rest van de auto bijeen gehouden wordt. Wil je wagen echt niet meer rijden? Haal je nummerbord eraf en laat hem achter langs de weg, liefst ontdaan van alle bruikbare onderdelen; ze vormen prima vogelhuisjes hoor! Absurd! Ëerlijksheidshalve moet ik wel toegeven dat Kroatië in volle ontwikkeling is. Om je een idee te geven waar ze nu staan: Lidl is in Kroatië het grootste en modernste warenhuis dat je in de steden kunt vinden. En in tegenstelling tot bij ons is het 'chic' om daar te gaan winkelen: grote keuze, Europese merken en vooral 'hedendaags' ogend. De Kroatische Delhaize dus. We hebben kinderen in bergdorpen zien spelen op straat met vuile en versleten kleren aan; hun ouders in vooreeuwse kledij postgevat in het deurgat van iets dat me nog net wist te overtuigen dat het niet de schaapsstal was. Gelukkig zagen ze er allemaal uit (nog een verschil met onze Westerse staat), maar het contrast met onze hectische modelstaat (tiens, Verhofstadt kijkt mee over mijn schouder) kan niet groter zijn. Hoe kunnen culturen en landen met zo'n groot verschil in ontwikkeling -noem het diplomatischer 'verschil in beleidsaccenten'- ooit in één groot Europa samenleven? Bon, dat samenleven zie ik nog zitten; uiteindelijk zijn we allemaal mens. Maar hoe gaan al deze landen samen aan één zeel kunnen trekken? Eén Europese stem kunnen laten horen? Het lukte al niet met het Europa van de '12', laat staan nu met 27 en nog een handvol kandidaat lidstaten... Anderzijds is de Europese integratie al volop bezig. Wanneer het de portemonnee aanbelangt lijkt integratie slechts een fait-divers: nu al geven verschillende Kroatische winkeliers het eindbedrag aan de kassa in Euro aan... Het verbaasde me eigenlijk geen Euro- of Dollartekens in hun ogen te zien. Het nieuwe Europese denken?

Beste Denise,Ondanks het feit dat je tenen koud hebben en mijn tranen nog warm zijn, word ik overvallen door een vreemd gevoel van opluchting. Opluchting, omdat je na maanden van keihard strijden, ongemakken en ten slotte pijn; eindelijk rust mag vinden. De strijd is nu gestreden, de kaarten liggen dooreen-geschud op tafel. Dat stemt me met droefheid en tegelijk opent het nieuwe perspectieven. Elk einde is de start van een nieuw begin. Voor jou en ook voor ons, je familie. Je hebt me altijd een welkom gevoel gegeven onder je vleugels en ik denk voor ons allemaal te kunnen spreken wanneer ik zeg dat, wanneer we er emotioneel of financieel nood aan hadden, je altijd nog een beschermend plekje overhad onder die vleugels. Je zei het nooit met veel woorden, maar je was er altijd. Dat was Denise, dat ben jij nog steeds en je zal me altijd zo bijblijven. Sla nu je vleugels uit Denise – de tijd is gekomen- en laat je meedrijven met de wind. Geniet van de rust die je nu gegund wordt en maak je over ons geen zorgen. Het is slechts een kwestie van tijd voor we vol vertrouwen de toekomst weer tegemoet stappen: jij blijft over ons waken. Beslist! Vaarwel Denise. Vaarwel vrouw. Vaarwel mama, moes en bomma. Vaarwel goede vriendin van me. Het gaat je goed!

Zucht. Alweer een jaartje ouder. Ik heb één troost: al wie ouder is dan mij zal ik niet inhalen. Ten opzichte van hen blijf ik dus jong! En wanneer de dag komt dat ik hen inhaal, is de lol eraf. Ze zullen nooit weten dat ik dan gewonnen heb. Pfff. Even het geweer van schouder veranderen. Joepie. Alweer een jaartje ouder. Niet langer het eenheidsworstgezicht dat jeugd uitstraalt; neen, een karakterkop die wijsheid en persoonlijkheid uitstraalt. Gniffel. Op mijn verjaardagen blik ik graag terug op mijn leven, maak ik graag een balans op. En elk jaar is die overwegend positief. Goed, nare dingen vergeet je sneller natuurlijk. Maar toch. Dit jaar kwam ik tot een bevreemdende vaststelling: heel mijn leven heb ik er zo hard over gewaakt niet te erg te gaan lijken op mijn vader dat ik uit het oog verloren heb dat ik net mijn moeder geworden ben... Natuurlijk kan je ook niet gaan ontkennen dat ik de zoon van mijn vader ben: de uiterlijke kenmerken liegen er niet om. Dezelfde knappe kop, dezelfde lach, dezelfde fijne neus wanneer het aankomt op een levensgezel uitzoeken. Of ik dan nog op mijn moeder lijk? Natuurlijk! Al haar kinderen hebben onmiskenbaar dat stukje 'mams' meegekregen. De gelijkenis zit echter in subtiele trekken. Moeder gaf me levenswijsheid mee, leerde me wat 'houden van' inhoudt en staat er nog steeds waneer ik haar nodig heb. Als dat geen mooi voorbeeld is? Yep, ik kan mezelf alleen maar gelukkig prijzen met de ontwikkelingen van de voorbije jaren. Benieuwd welke vaststellingen ik bij mijn volgende verjaardag zal doen. Ik zou bijna gaan hopen dat de tijd nog sneller gaat...

Het moet een zicht geweest zijn! Een kat die voor een avondwandeling uitgelaten wordt aan de leiband. Ach, het beestje wil ook iets en het is vakantie. Ook voor de poes. Ons dochter vraagt tegenwoordig de nodige aandacht en dus leek het ons meer aangewezen haar mee te nemen op reis dan haar op logies te sturen. Haar eerste grote reis: meer dan vierduizend kilometer. En ze doet het met glans: ze voelt zich overal meteen thuis en blijft rustig onder de baan. In de hotels waar we logeren trekken we bij het in- en uitchecken natuurlijk wel de nodige nieuwsgierige blikken. Ik weet nog steeds niet of dat nu ligt aan mijn oogverblindende look, onze immer onverstoorbaar kijkende kat of de excessieve hoeveelheid bagage die we voor ons poesje meesleuren. Het is enorm rustgevend om Sathua in ons midden te hebben; een kat geeft sowieso altijd een rustgevend effect in huis. En het beestje is in de wolken met de extra aandacht die ze op vakantie krijgt. Lekker lui met ons op de bank televisie kijken; spinnend op schoot bij het lezen van een goed boek; als voetveeg op het dakterras genieten van de vele geuren en geluiden of in een diepe slaap verzonken, lekker tussen ons in op bed. Zucht. Het leven lijkt me zalig als je erdoor kan stappen met een bontmantel!

...scheur ik door de Brennerpass. Met nog dertig liter diesel, ver van huis maar in ons sas! Zo gaat het liedje en zo verloopt ook onze reis: eerst slalommen we over de Fernpass en tot slot vol gas de Brennerpass over. Onze economische bijdrage aan Oostenrijk beperkt zich tot de aankoop van een snelwegvignet en het vullen van onze brandstoftank. In ruil blazen we precies 30 kilogram en 160 gram co2 in hun luchtruim. Tja, als je ergens die schadelijke stoffen kwijt wil, is het altijd beter bij de buren. Liefst hele verre buren... Het is onze manier van Kyotoën en onze bijdrage voor ons land om een stapje dichter bij de Kyotonorm te geraken. En geef toe, die jodelende Alpenbewoners zoeken het zelf toch? Van Innsbrück naar de Italiaanse grens is één steile klim. Je auto verbruikt dan veel en stoot nog meer uit. Ik moet het de Italianen nageven, die hebben het slimmer bekeken! Na de Brennerpass gaat het bergaf tot Milaan en blijft het vlak tot Venetië; dat is pas een laag verbruik en dito uitstoot! De Oostenrijkers kunnen nog wat leren van hun Italiaanse buur. Gniffel.

Reizen in dit seizoen is zàlig! Geen verkeer op de baan, geen drukte in de steden en het weer die ons gunstig gezind is. Dit is vakantie! Na een probleemloze en vlotte rit die ons door onze heimat, Grootwaterland en een flink stukje Duitsland heeft gevoerd komen we aan in Rothenburg Ob Der Tauber. Een heel mooie middeleeuwse stad waar de tijd en de twee oorlogen geen vat op kunnen krijgen hebben. Rothenburg Ob Der Tauber is een reis in de tijd! Een goed bewaarde vestingmuur en een nagenoeg volledig bewaarde binnenstad. De kooplieden lopen er zowaar in traditionele klederdracht en de koetsen sieren het straatbeeld. En toch voelt dit niet aan als een openluchtmuseum. Het is een volwaardige stad waar het leven van alledag om zich heen grijpt. En de bewoners lijken dat nog te smaken ook. Tot nog toe is dit mijn favoriete stukje Duitsland; net gerangschikt voor Hamburg. Ook een aanrader trouwens. Rothenburg Ob Der Tauber en Hamburg zijn gelijken en tegengestelden: rijk aan geschiedenis; waar de eerste dat heel tastbaar tentoonspreid en de tweede zijn historie letterlijk met de grond gelijk gemaakt werd in de Tweede Wereldoorlog. Dat geeft Hamburg ruimte voor moderne projecten en architecturale hoogstandjes waar in Rothenburg Ob Der Tauber geen plaats voor is. In het leven kan je niet alles tegelijk zijn. Concentreer je op je kwaliteiten en je compenseert je zwaktes. De Rothenburgers lijken dit begrepen te hebben. Nu de rest van de wereld nog...

Ik bel aan -hoewel het niet nodig is, de deur staat op een kier- en kijk nog even op mijn polshorloge. Perfect op tijd! De handen vol met mijn dokterstas en mijn notitieboekje duw ik de deur open met de tip van mijn schoen. Mijn patiënt ligt uitgeteld in de sofa; de tong uit de bek en kwijl die het kussen siert. De vacht oogt dof en mijn patiënt lusteloos. Sathua is de laatste tijd dan ook zichzelf niet. Het arme poesje braakt voortdurend gal, likt zich onafgebroken en verstopt zich het liefst in een donker hoekje weg van alles en iedereen. Het doet pijn om zo'n sociale poes te zien wegkwijnen. Het gaat tenslotte om onze dochter... Ik zet me neer op de canapé en neem Sathua op schoot. Als een volleerd arts leg ik mijn vingers rond de bek, klem die open en werp het medicijn diep in de keel. Diagnose: epilepsie. Yep, ons poesje heeft epilepsie. Twee weken met medicatie en ze voelt zich al veel beter. Ze heeft al veertien dagen niet meer gebraakt en neemt al weer deel aan het sociale leven. Het is nog een beetje zoeken naar de ideale dosis medicijn, maar de kuur werkt wel! Een voorbeeldpatiënt! De tweede zieke op dit schip is andere koek; die heeft een heel andere approach nodig. Mijn sexy zwarte shorty is heel duidelijk zichtbaar door mijn veel te strakke witte doktersbroek wat op zich al een goede remedie kan zijn om een patiënt wat op te vrolijken! Ik heb dus het voordeel aan mijn kant. Ik begeef me naar de slaapkamer met mijn dokterstas onder de arm en de stethoscoop rond mijn nek. Mijn patiënt had al een een hele week last van stekende hoofdpijn boven zijn linkeroog en naar het einde van de week straalde die pijn verder uit naar zijn nek en schouders. Dit kan eender wat zijn, in de eerste plaats stress. Dus niet iets om je onmiddellijk zorgen over te maken. Het is pas in het weekend dat er alarmbelletjes gingen rinkelen toen ik wakker werd naast een gevlekte bedpartner! De dokter van wacht verschoot zich een bult: alsof hij een lepralijder in zijn praktijk zag binnenlopen! Diagnose: zona. Ook wel gekend als waterpokken; een vies zicht van rode vlekken en verzweerde blaasjes en op de koop toe nog uiterst besmettelijk ook. Tenminste het vocht dat uit die blaasjes komt. De patiënt heeft zich dus voor een tijdje terug mogen trekken uit het openbare leven! Gelukkig gaat het nu al veel beter en is het besmettingsgevaar helemaal geweken. Ook zijn oog was geïnfecteerd en dat zorgde even voor spanning want zona kan het hoornvlies aantasten met blindheid tot gevolg. Zover is het dus niet gekomen en mijn patiënt kijkt me alweer met knipperende piepoogjes vanonder de dekens aan. Ik buk me om een tube oogzalf uit mijn tas te nemen en ik merk dat mijn patiënt deze beweging zeer weet te smaken. Met het koude metaal van mijn stethoscoop tegen zijn borst gedrukt luister ik nog even naar de hartslag: die klinkt stevig en zeker niet als een motor die zijn laatste rondjes draait. Het zal dus niet voor morgen zijn om de levensverzekering op te strijken. De bult die zich onder het donsdeken gevormd heeft bevestigt mijn vermoeden: alles komt goed. Ik zoen mijn patiënt uitbundig en neem dan al mijn spullen bij elkaar. Mijn ronde op dit hospitaalschip zit erop; morgen is er weer een nieuwe dag! Doktertje spelen is zo'n mooi beroep...

Wie bel je op wanneer je een culinair probleempje hebt in je keuken? Juist, ons Leen: SOS Miet! Het nummer staat nu zelfs voorgeprogrammeerd in mijn telefoon; zo onmisbaar gaat die worden! Laatst wou de-man-die-maar-niet-met-me-trouwen-wil witlof eten. Hij was op dat idee gekomen omdat één van onze vrienden op Facebook had geschreven dat ie druk in de weer was met een witlofschotel te bereiden. Meer inspiratie had mijn dwarsligger niet nodig: witlof zou dus ook op onze tafel geserveerd worden. Zucht. Nu moet je weten dat mijn echtgenoot-to-be het vaakst van ons tweeën kookt (ik kook vaker figuurlijk!) maar als het op nieuwe gerechten aankomt mag ik de kastanjes uit het vuur halen! Nu weet ik nog net hoe witlof eruitziet, maar niet hoe je het klaarmaakt en al helemaal niet hoeveel je ervan nodig hebt. Witlof, smaakt dat niet ongelofelijk bitter? Niet volgens ons SOS Miet. "Tenminste als je het hart er uitsnijdt." Ah, interessant. "Je spoelt het witlof, verwijdert de buitenste schulp, draait ze in een flinke plak ham en giet er kaassaus over." Ah bon, en die koop ik in bokaal? Geblaas en gesnuif aan de andere kant van de lijn! SOS Miet houdt niet van kant-en-klaar-gerechten. "Neen domkop, die maak je zelf! Beetje bloem en boter mengen tot een wat dikkere substantie -let op dat het niet klontert- en daarna al roerend melk bijvoegen." Euh, en dat geeft kaassaus? "Als je er geraspte kaas ondermengt wel, ja! Je giet alles in een ovenschotel en laat die een half uurtje onder de grill staan tot je een mooi korstje verkrijgt. Zo simpel!" Inderdaad zo simpel. Alleen had ons Leen er niet bijgezegd welke kleur dat korstje zou moeten hebben, noch welke temperatuur we zouden moeten aanhouden! Rampspoed werd net op tijd vermeden en na verbrande vingers, zweet en tranen konden we dan toch genieten van een lekkere maaltijd: witlof zonder bitterheid. Ik was trots op mezelf en met mij mijn keukenwonder die verbaasd alles van op de zijlijn heeft gadegeslaan. Misschien komt er toch nog een huwelijk na meer kooktips van SOS Miet? Tenslotte gaat de liefde van een man toch door een maag, niet? Hij zal het hier graag lezen...

Liefde is: een betonblok aan je been terwijl je vlinderslag zwemt.

"Everytime it matters all my words seem to desert me. So anyone can hurt me. And they do." Het zijn niet mijn woorden maar die van Maaike Boerdam in de rol van Evita. Ik heb zin om haar te antwoorden, haar luidop toe te schreeuwen. Ik kan me nog net inhouden en bijt het puntje van mijn tong eraf. Maaike heeft een 'bad voice day': ze klinkt ongelofelijk schel en bij momenten oer-Hollands. Jammer want verder zet ze een schitterend personage neer, net zoals haar collega's die met verve hun rol spelen. Ik geniet, neurie mee en leun achteruit in het pluche van de Stadsschouwburg. Doch is het pas wanneer Jan Schepens op de planken verschijnt dat ik met een ruk naar voren schiet en op het puntje van mijn zetel balanceer! Het enthousiasme waarmee Jan zijn personage neerzet werkt aanstekelijk; met groteske bewegingen zwaait hij zijn armen in de lucht en ontbloot zo zijn gebronsde huid tussen navel en broeksriem. Die man heeft het: talent en sexappeal! Zijn jongensachtige blik, zijn fonkelende ogen en het donkere haar dat zijn borst siert doen me steeds opnieuw kwijlen. Hij toont dat je als volwassen man nog steeds kwajongensstreken in je lijf mag hebben en hij doet dat met een ongeziene flair. Heel down-to-earth. Een man naar mijn hart dus. Jan was destijds klant bij me. Ik baatte een tankstation uit en ken hem persoonlijk als een relatie in die zaak: Jan & Katja waren de overburen. Leuk stel! Altijd vriendelijk en ongedwongen. Zo herinner ik mij nog een zomerdag: Jan was aan het tanken en hij veroberde ondertussen een ijsje op een horentje. Hij stak dat ijsje heel diep in zijn mond -bijna in zijn keel- en draaide er een kwartslag mee. Die beweging herhaalde hij meerdere malen en trok toen dat ijsje uit zijn mond; z'n lippen stevig het ijs omsluitende. Yep, Jan heeft een pijpmondje. Hoe anders kan ik het omschrijven? Pure erotiek! Zijn actie werd geregistreerd door vier bewakingscamera's en mijn oplettende oog. Toen hij binnenwipte voor zijn tankbeurt en het ijsje af te rekenen heb ik hem zonder blikken of blozen gezegd: "Jan, dit is ongehoord, je maakt me geil met jouw obscene handeling. De manier waarop jij dat ijsje ter hand neemt!" Het is moeilijk voor te stellen maar ik maakte het mee: Jan Schepens die even niet wist wat gezegd! Ik ontwaarde zowaar pretlichtjes in zijn ogen! Ik heb Jan nadien nog vaak als klant in mijn tankstation mogen begroeten maar ik heb hem nooit meer ijs zien eten. De samenzweerderige blik die hij me alle volgende tankbeurten toewierp deed me warm en koud blazen. Zucht. Jan is één van die fijne herinneringen aan vroeger. Bedankt Jan! Je bezorgt me nog steeds een spontane glimlach...

Vandaag is een pechdag. Dat overkomt me wel vaker. Het is als de menstruatiecyclus van de vrouw: pijnlijk ongewenst. Je weet dat ie komt en je moet je er doorheen slaan; de ene keer al beter dan de andere. Het begon al bij het krieken van de dag: ijzig koud, lichte sneeuwval en twintig minuten stappen naar het werk voor de boeg. Glijden dus en tien minuten extra rekenen, want de voetpaden zijn hier helemaal niet gestrooid. Het leek me beter de tram te nemen en zo warm en comfortabel te sporen. Ik had het beter niet gedaan. Ik vergeet het telkens weer: openbaar vervoer is leuk wanneer je zelf aan het stuur zit; in alle andere gevallen blijf je er best zo ver mogelijk vandaan... De tram kwam er dus niet door. Hij was simpelweg niet buitengereden door een technische panne aan het voertuig. Je zou dan toch denken dat dit snel vervangen is door een andere tram? Dat had je gedacht. Bijgevolg: glijden naar de stelplaats en tien minuten te laat op 't werk. Daar aangekomen bleek mijn gelede bus niet aangesloten op de persluchtslang zodat alle persluchttanks die de luchtvering, deuren en halterem bedienen leeg waren. Ik zal je de technische uitleg besparen; het komt er gewoon op neer dat het nog eens tien minuten duurde alvorens mijn bus zich op de weg kon begeven. Met een twintigtal minuten vertraging ving ik dan mijn rit aan in een ijskoude bus en met een betalingssysteem dat er geen zin in had. Volgens mijn overste had het gewoon last van de kou, het zou wel beteren eenmaal de bus op temperatuur zou zijn. Right! Na een half uur rondtoeren en een handvol passagiers vergast te hebben op een gratis rit zijn de mannen van de centrale controle zo vriendelijk geweest de betaalterminal te komen vervangen. Gevolg? Tien bijkomende minuten vertraging. Met beschaamde kaken staarde ik in mijn achteruitkijkspiegel de in hun lot berustende reizigers aan. Je zal maar net de bus willen nemen om op tijd op je werk te geraken dacht ik toen. Tiens, had ik dat vandaag al niet eerder bedacht?

Bon, als er één zaak is waar 'De Lijn' goed in scoort dan is het openbaar vervoer. In ieder geval toch stukken beter dan op de domeinen communicatie, administratie en klantenservice. 'De Lijn' werkt hard aan dit laatste met wisselende successen, dus daarop mag je hen niet afrekenen. Ook het aanbod aan vervoer, de vervoerstarieven en het comfort van de voertuigen kan je moeilijk bekritiseren. Als je daar toch aan twijfelt raad ik je aan eens over de grens te gaan kijken... De domeinen waar 'De Lijn' minder in scoort zijn van die aard dat de klant er weinig uitstaans mee heeft. Gelukkig maar! Als personeel worden we er echter vaker mee geconfronteerd. En dat zorgt -op zijn zachtst gezegd- voor wrevel. Er zijn tal van voorbeelden die kunnen worden aangehaald maar niemand zit te wachten op vuile was, wel? Snoodaards! Wat dacht je van persoonlijke opbergkastjes die vervangen worden door exemplaren die even inbraakveilig zijn als een huis met kartonnen muren? (Over de kleur werd wellicht lang gediscussieerd; niemand echter die eraan gedacht heeft dat die kastjes ook functioneel moeten zijn...) Of diensturen die gewijzigd worden voor een personeelslid die men daarvan op de hoogte vergeet te stellen? Of dagontvangsten die altijd veel hoger lijken te liggen dan we werkelijk ontvangen? (Blijkbaar werken onze prodatacomputers met de factor 1,1?) En zo zijn er vele andere kleine zaken die het personeel vaak weten te ergeren. De hoofdvogel werd echter gescoord met het nieuwe uurrooster dat laatst in mijn kastje zat: na drie werkdagen bleek het te gaan om een exemplaar van vorig jaar. Stel je voor dat jij drie dagen de verkeerde werkuren zou werken. Zou het zolang duren voor je baas het door heeft? En uiteraard niemand die weet hoe dit is kunnen gebeuren. Mij verwondert dat niet meer. Zucht. Zou ik het durven neerpennen? Zou ik? Ach ja, waarom niet: wil men hoog scoren op klantenservice dan moet men de chauffeurs tevreden houden. Een ontspannen bus- of trambestuurder verleent automatisch een grotere service en vertoont spontaan een glimlach en zo volgt de klantentevredenheid vanzelf. Daar kan geen dure reclamecampagne tegenop. Zou onze dienst marketing met de 'marketeer van het jaar' in onze rangen daar nog niet aan gedacht hebben? Natuurlijk wel, maar met zo'n eenvoudige ideeën kaap je geen prestigieuze prijzen weg...

Een nieuw jaar, dus een nieuwe start! Iedereen heeft goede voornemens, vertoont een lachend gezicht en verkondigt beste wensen. Het is cliché. Toegegeven dat het wel een leuke periode is! Overal lekker warme, knusse en gezellig ingerichte woningen. Op straat is het koud en kil maar toch romantisch met bevroren vijvers en plassen, wintergroen dat kleur brengt in het wit gedrapeerde landschap en duizenden lichtjes die hun uiterste best doen om warmte in de harten van de mensen te brengen. Het is een periode waar je als mens de kans krijgt om even al het leed in deze wereld te vergeten. Het is ook een tijd van beperkte loonopslag, cadeautjes, vakantievooruitzichten en de start van een ambtstermijn voor een Amerikaanse president die hoop schenkt aan zijn onderdanen en vele andere mensen in deze wereld. Is dit het moment voor het smeden van goede voornemens? Wel, ik doe daar niet aan mee. Ik probeer het hele jaar door een betere mens te zijn; waarom zou ik daar dan nu nog eens een schepje bovenop doen? Dat zou niet geloofwaardig over komen. Zij die me dierbaar zijn, weten dat ik aan hen denk en dat ik hen een heel jaar lang zal meedragen in mijn hart, hen niet zal teleurstellen. Welk goed voornemen kan daar tegenop?

Ik heb het gedaan! Ik heb hem vermoord! De controlegeneesheer is niet langer. Hij bevindt zich nu in een wereld waar niemand echt veel van af weet; niemand die teruggekeerd is om het na te vertellen. Oh het was best amusant! Ik droomde dat hij uitgleed over de loopbrug die het schip met de kade verbindt en met zijn neus tegen de deurbel aanviel. Een majestueuze entree! Na het onbeschoft betreden van mijn woning en het in twijfel trekken van de diagnose die mijn huisarts had gesteld trok de geneesheer een beetje bleek door de ziektekiemen die rondhingen in mijn vertrekken. Ik was zo vrij de controlearts vriendelijk naar buiten te escorteren voor het scheppen van wat frisse lucht. Het over de plank jagen en het kielhalen van deze ergerlijke man zorgden er echter voor dat hij de geest gaf; tragisch geveld door een besmettelijk virus die hij zo-even nog in twijfel trok. Daar lag hij, dood aan mijn voeten. Ach het was een mooie presentatie: gewikkeld in een deken met een prachtige winterse print en omzoomd met het fijnste Brugse kant heb ik hem per postpakket naar de personeelsdienst van mijn werkgever gestuurd ter staving van mijn afwezigheid door ziekte. Een betere wettiging van mijn ziekteverlof leek me moeilijk denkbaar, wel? Toch zo fijn wanneer ik mijn dromen nog weet te herinneren...

Ik ben een brave jongen. Iedereen weet dat en weinig mensen zullen het in twijfel trekken. Toch kan ik soms een klein beetje deugniet zijn. Een heel klein beetje maar. Eergisteren was zo’n moment! We hadden afspraak met twee van mijn collega’s om samen Kerstavond op ons woonschip te vieren. We zaten immers allemaal in hetzelfde schuitje: namelijk werken tot 21 uur. En waar kan je daarna nog terecht om te vieren? Van de nood dus een deugd gemaakt en de handen samengeslaan. De ene collega zorgde voor het eten, wij voor de locatie en de andere collega was er voor de gezelligheid. En gezellig was het! En lekker: kwartels in frambozenbier als voorgerecht; eendenborstfilet die ingesneden werd en opgevuld met eendenleverpastei en daarna overgoten met een sausje van porto, geflankeerd door gestoofde met bruine suiker opgevulde appels waar boter overheen werd gesmolten. Het was een copieuze maaltijd om duimen en vingers af te likken en die geen plek meer overliet voor het frambozenbavarois dat als dessert voorzien werd. Nadien hebben we gezellig straffe verhalen zitten vertellen met koffie en gebak of een glas fris. Drie nichten en een -euh- hetero. Of toch iemand die daar voor moet doorgaan. Door bepaalde houdingen, uitlatingen en ideeën die hij ventileert, maar vooral door zijn ogen die je zo erg doortastend kunnen aankijken dat je bijna naar adem moet snakken, heeft menig homo zich al afgevraagd of die jongen werkelijk wel hetero is. Het leuke is dat je daar openlijk kunt over praten met hem zonder hem te blameren. Toch blijft hij ontkennen. Nu goed, iedere vogel zingt zoals hij gebekt is natuurlijk; wie ben ik om dat in twijfel te trekken? Het belet me niet om hem af en toe eens flink te plagen. Zo ook eergisterenavond bij het degustief: ik had een kleine attententie voor hem ingepakt, nl. vier falussen in Arabische gom. Lekker maar vooral suggestief. En hij kreeg er nog wat goede raad bij: de ideale kans om eens te proeven of dit wel zijn ding zou zijn; of het lekker in de mond zou liggen. Hij kon het opvatten zoals hij wou...

Te midden van al dat commercieel opgeklopte gedoe zou je bijna de boodschap van Kerstmis vergeten: cadeautjes! Ik ben benieuwd hoeveel ik er in ontvangst ga mogen nemen... Ik heb er alvast wat uitgedeeld om er daarna te kunnen oogsten. Zalig Kerstfeest aan jullie allen en een welgemeende stevige knuffel!

"Controlegeneesheren. Dat zijn huisartsen en dokters die te weinig werk hebben. Een goede huisarts heeft daar immers geen tijd voor; die is er voor zijn patiënten." Een straffe uitspraak die niet van mij komt, maar van mijn huisarts. Laten we het zacht uitdrukken: hij heeft geen hoge dunk van zijn -euh- collega's die controlevisites uitvoeren. En ik kan het hem niet kwalijk nemen; mochten dokters enkel thuisschrijven wanneer dat absoluut nodig is, dan zou een controlegeneesheer niet nodig zijn. Mijn huisarts schrijft je pas thuis wanneer je of halfdood bent, of een gevaar betekent voor onze maatschappij. Weinig andere mogelijkheden dus dan dat de controlegeneesheer zijn diagnose kan bevestigen. Het schept vertrouwen in mijn huisarts en doet me tegelijk met argwaan kijken naar de controlegeneesheer. Ik kan er niet aan doen. Hij is zo'n jong gastje die werkelijk denkt dat hij het warm water heeft uitgevonden; hij slaagt er als één van de weinige in om mijn nekharen overeind te doen staan. Vreemd, want er zijn maar weinig mensen waar ik het niet mee kan vinden of die ik op zijn minst weet te tolereren. Hem niet. We hebben een dispuut. Het klinkt belachelijk maar het is waar: de controlearts durft niet aan boord van mijn woonboot komen. Vermoedelijk schrik om gekielhaald te worden. En bijgevolg zit er steevast een briefje in de brievenbus -ook al ben ik thuis- met de vraag me op die dag en dat uur aan te bieden op zijn kabinet. Horendol maakt me dat: hij neemt zelfs niet de moeite om aan te bellen. Probeer dat maar eens uit te leggen op het werk. Ik word moe van zulke situaties en het voedt enkel maar de antipathie die ik voor hem voel. Het is dat acteren me in het bloed zit want die man heeft daar niet het flauwste vermoeden van. Mijn tijd komt nog en mijn wraak zal zoet zijn...

Ik haat ziek zijn. Het overkomt je immers altijd op de meest ongeschikte momenten! Je moet daar maar eens op letten. Zo word je steevast ziek bij aanvang van het weekend; net wanneer je huisarts niet bereikbaar is. Of bij de start van je vakantie waar je al weken naar uitkijkt. Of ben je net ziek op die avond waar je peperdure tickets voor een culturele voorstelling hebt gekocht. Of in een periode waar je moeilijk misbaar bent op het werk. Of zoals in mijn geval: aan de vooravond van de feestdagen. Het is om mijn haar uit te trekken, zo frustrerend! Iedereen viert feest en ik lig hier achterover in de zetel, met de keukenrol onder mijn arm gekneld, een berg reeds gebruikte vellen op de grond en een thermometer in mijn kont. Allez, zo wil het cliché. Het beeld klopt wel ergens maar verschilt in de details... Lippenbalsem om mijn zacht kussende lippen te beschermen tegen uitdroging, pilletjes om mijn immuunsysteem te ondersteunen en sprays allerhande om m'n luchtwegen vrij te houden en me zo een nachtrust te verzekeren. En alsof dat niet genoeg is mag ik dan nog om de haverklap een dikke siroop drinken die de keel zou moeten kalmeren, maar die zo tergend langzaam in mijn slokdarm loopt dat die siroop op zich al een irritatie teweeg brengt. Neen, ziek zijn is geen pretje.

Ik heb er lang moeten op wachten maar eindelijk is het zover: per 1 januari eerstkomende krijg ik een vaste dienstrol. Meer dan een jaar heb ik af en aan moeten lopen naar de dienst exploitatie om de ene keer hun oren van hun lijf te zagen en de andere keer gewoon mijn gezicht te laten zien. Soms presenteerde ik me op het bureaublad, een andere keer kroop ik onder dat bureaublad; afhankelijk van wie er in de bureaustoel zat. Het doel heiligt de middelen, niet? Ik heb dus veel geduld moeten oefenen en acht het allemaal waard. Mijn sociaal leven zal nu immers een hoge vlucht kunnen nemen doordat ik regelmatiger uren werk; de weekends thuis ben; zelden na 19h werk en ik mijn diensten ruim een jaar van te voren ken. Dat wordt dus makkelijk plannen. Rekening houdend met het feit dat de helft van de vrienden hebben afgehaakt, schat ik dat het een half jaar zal duren voordat ik de andere helft en de familie weer op een regelmatige basis zal kunnen frequenteren. Er resten mij immers nog heel wat sociale verplichtingen die een inhaalbeweging vereisen? Er is licht aan het einde van de tunnel.

Ik kan er niet langer over zwijgen. Ik geef het toe: sinds een goede week heb ik een probleem. Het komt wel vaker voor bij mannen dus voel ik me in die wetenschap toch al ietwat gesterkt. Volgens de zoekrobotten op het internet, komt dit euvel het vaakst voor in de leeftijdsgroep van 45 tot 70 jaar. Waarom moet ik dan als jonge snaak daar nu mee kampen? En net zoals bij hen, sloeg het bij mij van dag op dag toe, zonder waarschuwing. Het is echt wel vervelend! 'Tongbranden' zoals het courant genoemd wordt is een aandoening waarvan men de oorzaken niet kent en waar men eigenlijk weinig kan aan doen. Het zou kunnen te maken hebben met bloedarmoede, suikerziekte, infecties of neurologische aandoeningen. Dat is een brede waaier aan mogelijkheden en geen van die ziektes heeft mij getroffen. Een andere verklaring is stress; maar dat gebruikt men als boosdoener voor alles wat medisch niet te verklaren valt... en ik ben ook al niet verkouden. Het voelt aan alsof ik mijn tong heb verbrand en de pijn zwelt aan en neemt af naargelang het tijdstip van de dag. 's Avonds voelt ze meestal het pijnlijkst aan. Soms kan het zo vervelend aanvoelen dat ik zin heb om mijn tong eruit te rukken! Wat nog het ergst van alles is: ik ben er mijn smaak door verloren. Ik proef bijna niks meer. Enkel de smaakpapillen op het puntje van mijn tong lijken nog een beetje te functioneren. Zuur, zoet, zout, bitter, warm of koud, het maakt allemaal niet uit: ik proef het simpelweg niet meer. Dat voelt aan als een grote handicap! Zeker nu de feestperiode voor de deur staat met heerlijk gedekte tafels, culinaire verwennerijen en tonnen chocolade en marsepein. Zucht. Ik hoop dat mijn smakeloosheid snel over gaat; dat het even plots verdwijnt als het gekomen is. Ik troost mezelf met de gedachte dat ik in ieder geval toch nog iets van 'smaak' heb: in mannen, kledij en binnenhuisinrichting... Ik weet alvast wat ik wil wensen voor het nieuwe jaar!

Ik heb mezelf verwend; ik had dat verdiend. Allez, 't is te zeggen: een poll onder alle roodharige eenendertigjarigen die hier in huis rondlopen heeft aangetoond dat de volle honderd procent van de respondenten die mening was toegedaan. Ik had het erger kunnen treffen! Dus zo gezegd, zo gedaan: de lamelgordijnen gesloten, de kerstverlichting aangeknipt, mezelf in de zetel genesteld onder een lekker zachte deken, de afstandsbedieningen en wat versnaperingen binnen mijn handbereik en de surround sound op een geluidsniveau dat met een gemiddelde bioscoopzaal kan wedijveren. Het gebeurt niet vaak dat ik de tijd neem om me helemaal in te leven in zo'n televisiedrama, maar de zeldzame keren dat er een leuke film geprogrammeerd wordt probeer ik van de partij te zijn. In deze periode van het jaar voelt het magisch om jezelf zo op te sluiten in huis en te genieten van zo'n film. De honderden lampjes in de kerstboom die fonkelen als duizenden sterren en een niet te beschrijven gezelligheid die zindert in de lucht en de straten die zich al vroeg hullen in een donker kleed en de rust die neerdaalt rondom het huis; het zorgt er allemaal voor dat ik zo'n film intenser beleef. Daar kan geen bioscoopzaal tegenop. Uiteraard probeer ik me zo lang mogelijk te verzetten tegen de tranen -echte mannen huilen niet- maar het kan soms zo bevrijdend zijn! Ik hou wel van die tranentrekkers: ze laten je voelen dat je leeft en geven je zo een 'wat-ben-ik-toch-een-bofkont' gevoel. VT5 kan dus zo nu en dan op mijn waardering rekenen. Bij deze zijn ze daar gewaarschuwd! En meteen is ook een taboe doorbroken: mannen kunnen huilen gelijk kleine kinderen. Softies!

Ze zijn zeldzaam die werkdagen waar alles gesmeerd loopt. En vandaag was zo'n dag. Man, wat kan ik daarvan genieten! Mijn collega was zo vriendelijk de bus op het voorziene uur voor te rijden en op zich is dat al een meevaller. Ik meld me aan, log me in het betalingssysteem van mijn werkgever in en controleer of het ritnummer en de rolfilmgegevens overeenstemmen met mijn bestemming. Mijn voorgaande collega heeft zijn werk naar behoren gedaan en de stuurpost op een nette en correcte manier achtergelaten en dat is al voldoende voor me om een ontspannende houding aan te nemen. Knipperlicht aan, stuur stevig in de hand, blik op de weg en mijn voet gedoseerd op het gaspedaal. Ik geef mijn bus de sporen en de 250 pk's in het middenonder brullen vervaarlijk. Het is een zachtmoedig gebrom: geruststellend en toch performant. De tientallen tonnen staal en elektronica zetten zich in beweging. Wat volgt is een sierlijk schouwspel van vloeiende bewegingen achter het stuurwiel: ik heb letterlijk mijn handen vol en mijn zintuigen krijgen een stroom aan gegevens te verwerken zodat m'n lichaam en geest geprikkeld worden om een gecoördineerde actie te ondernemen. Het resultaat is schitterend: armen kruisen zonder elkaar te raken om het stuur van de nodige omwentelingen te voorzien; vingers grijpen de stuurvelg dan weer de knipperlichthendel en m'n hoofd maakt links-rechts knikkende bewegingen om een maximum aan indrukken op te doen. Het zijn tientallen handelingen in fracties van seconden en ze zorgen ervoor dat ik mijn gelede bus van ruim achttien meter vlot en veilig door het drukke verkeer heen laveer. Gezwind maak ik mijn haltes, open en sluit ik deuren, verkoop vervoersbewijsjes en verstrek informatie aan minder reguliere reizigers. Je zou het niet onmiddellijk vermoeden maar het is een afwisselende job die een enorm inlevingsvermogen vraagt en een onbegrensd vermogen om geduld te oefenen. Ik tracht ook vooruitziend zijn: mocht ik altijd en overal op de verkeersregels vertrouwen, ik zou meerdere aanrijdingen per dag kunnen hebben of net geen meter vooruit geraken. Uit beroepsernst en menslievendheid doe ik dat dus niet en maak ik voortdurend afwegingen tussen de wensen van de klant, de huisregels, beleefdheidsvormen en de verkeersregels. Of ik daar altijd evengoed in slaag? Wel, euh... Het stedelijk gebied ligt intussen achter me en het balanceren tussen agressiviteit en assertiviteit wordt ingeruild voor een heel ontspannen manier van rijden. Links van me koetjes in de wei die me aangapen als ware ik een trein en rechts van me uitgestrekte velden die uitnodigen tot het letterlijk en figuurlijk schakelen naar een lagere versnelling. Mensen reageren ook anders in een dergelijke omgeving: plotsklaps ben je een gewaardeerde chauffeur die een vriendelijke groet krijgt in plaats van een gejaagde blik. Ik krijg een warme lach te zien wanneer ik voor een reiziger stop aan de halte. 'Bedankt chauffeur' lijkt die man me daarmee te willen zeggen. Nog geen kwartiertje geleden in de drukte van de stad kreeg ik andere moeilijker te definiëren blikken toegeworpen. Alsof een bus in de ogen van een reiziger altijd te lang op zich laat wachten. Toch vreemd hoe tijdsbeleving in de stad helemaal anders is dan daarbuiten?

Het is verbazend hoe ik soms met eenvoudige dingen tevreden ben. Echt! Nu ja, ik weet dat er verschillende onder jullie de wenkbrauwen fronsen, doch onterecht. Ik kàn met eenvoudige dingen tevreden zijn: een weekendje Las Vegas, een Carraïbische cruise of een Bentley; het weet me allemaal te bekoren. Evenals met een kraslot winnen, een knuffel van een vriend of een knipoog van een knappe jongen. En een ritje met de trein. Jawel, de trein. Zo'n grijs-blauw-rood geschilderde metalen doos die op sporen rijdt. Het comfort dat je daarin ervaart is buitengewoon: tenminste wanneer je buiten de spitsuren rijdt, helemaal voorin of achterin de trein gaat zitten, je het geluk hebt een zitje te kunnen bemachtigen en er niet te veel luidruchtig volk of mp3-luisteraars in je wagon zitten. Het rijtuig moet net een poetsbeurt achter de rug hebben, de thermostaat mag het niet laten afweten en het boordpersoneel moet je met een brede glimlach vergeven dat je nét géén kaartje hebt kunnen bemachtigen... Als die voorwaarden voldaan zijn is het best aangenaam reizen in zo'n spoorvoertuig. Heus! Ik ervaar zo'n weldadig moment op de trein: ik spoor in volle spits van Brussel tot Gent. Het perron staat afgeladen vol pendelaars, de trein is enkele minuten vertraagd en er staat een rij aan het loket van hier tot in Timboektoe. En toch kan het comfortabel: ik koop mijn biljet aan de automaat zonder aanschuiven en met bijzonder snelle bediening; de beslissing eersteklas te reizen zal een heel verstandige blijken die bij volgende verplaatsingen zeker navolging zal krijgen! Terwijl de meute zich door twee deurtjes de wagon inwringt loop ik goedgeluimd de menigte voorbij en kan ik filevrij instappen in het voorbehouden rijtuig. Ik beschik überhaupt over een zetel en het mag gezegd: een ruim bemeten comfortabele fauteuil met bedieningsgemak, meer dan voldoende beenruimte en leesspots die het geheel afwerken. Wat me nog het meest zal bijblijven is de rust die ik aan boord ervaar tijdens de reis: een rit die naam waardig. 'Is de trein niet altijd een beetje reizen?' vraag ik me filosofisch af wanneer ik lekker onderuitgezakt het voorbijglijdende landschap bewonder. Ik mijmer over mijn investering van drie euro die al dit extra comfort mogelijk maakt en bedenk dat ik hier in ieder geval veel meer plezier uithaal dan uit hetzelfde bedrag dat ik eerder deze week investeerde in een kansspel. Zie je nu wel dat ik eenvoud zoals een eersteklascoupé naar waarde weet te schatten? Hoezo, je schudt je hoofd?